Foto van dezelfde boswandeling als mijn vorige post:

grotere versie

Weer een tijdje geleden dat ik nog iets gepost heb.
Een woordje uitleg.

Zoals sommigen van jullie misschien wel weten geef ik les binnen de opleiding journalistiek aan de Arteveldehogeschool (het vak Engels). Vorig jaar heb ik foto’s mogen maken voor een tijdschrift over gelijke kansen en diversiteit aan de Arteveldehogeschool.
Dit jaar mag ik aan drie grote fotoprojecten meewerken.

Momenteel ben ik bezig met foto’s te maken voor de opleidingsbrochures van alle opleidingen aan Artevelde (14 in totaal).
Ik moet studenten in beeld brengen binnen “hun” context. De context van het ’student-zijn’ maar tegelijkertijd de context van hun toekomstige job. Die toekomstige job mag bovendien niet te eng ingevuld worden. Niet altijd even makkelijk vind ik.
Onderaan vinden jullie een foto van afgelopen vrijdag. Eén van de foto’s die ik maakte voor de brochure van bedrijfsmanagement.

Voor het tweede project heb ik carte blanche gekregen van onze opleidingsdirecteur. Ik mag één jaar journalistiek studeren aan de Arteveldehogeschool in beeld brengen. Foto’s van opdrachten (deadlineoefeningen, perscafés…), het studentenleven, de evenementen, de proclamatie… Heel leuk.

Voor het derde project mag ik de foto’s maken voor een tijdschrift over “wat na Arteveldehogeschool”.

Kortom, er zal weinig tijd overschieten om hier veel te posten. Ik heb wel aan broodje licht nog accordeonfoto’s + een filmpje beloofd. Me and my big mouth :-p !

Nog enkele ttv-foto’s van de huwelijksreportage van Inge & Kris.

Het was weer een tijdje geleden dat ik mijn camera meenam naar de speeltuin.
Deze keer sleur ik alles mee dacht ik. Flitsen, zendertjes + ontvangers, lichtstatief…
Net alles opgesteld toen het plots begon te regenen. Miljaar. Toch enkele foto’s van Stan op de schommel kunnen maken.
De flits frontaal voor hem geplaatst en een oranje gel voor de flits zodat het er toch niet te druilerig zou uitzien.
En dan maar op de schommel klimmen en hopen dat mijn focus een keertje goed zou zitten.

Onlangs mocht ik de trouwdag vastleggen van Inge & Kris en ze vroegen specifiek naar ttv-foto’s! Driewerf hoera!

Hieronder alvast één foto van de ceremoniewagen.

Enkele weken geleden vroeg onze oudste dochter Marthe (7 jaar) aan mijn vrouw of ze haar haar mocht verven.
“Niet voor je 16 bent”, kreeg ze als antwoord.
Marthe probeerde het dan nog eens bij mij en ik – die het antwoord van mijn vrouw niet kende – zei dat ik daar geen probleem mee had.
In de meeste gezinnen is het wellicht zo dat als één van de ouders ‘nee’ zegt, het ook ‘nee’ wordt en blijft. Bij ons is het doorgaans anders: als iemand ‘ja’ zegt, wordt het doorgaans ‘ja’. Deze keer dus ook.

We zaten wel met een aantal vragen: moeten we haar beschermen tegen uitgelachen worden of moeten we ze net weerbaar maken?
Verwachten we van onze kinderen dat ze zich naar bepaalde (ongeschreven) regels schikken of willen we net dat ze tegen de stroom in zwemmen?
Volgen we het advies op de doos met de kleurshampoo “niet toepassen op kinderen” of niet?

Was het onverantwoord?

Hoedanook, hieronder enkele foto’s van mijn ja-woord

Jullie hebben wellicht gemerkt dat hier minder regelmatig foto’s gepost worden. Simpele verklaring: sinds vorige week is het academiejaar weer begonnen. Minder tijd voor deze blog dus. Daar komt dan nog eens bij dat ik mij ingeschreven heb voor de muziekschool. Ik speel al jaren gitaar zonder echt te weten wat ik speel (de mensen in mijn omgeving herkennen waarschijnlijk dat gevoel). Ik wou al heel lang notenleer en accordeon volgen. Dat is er nu eindelijk van gekomen. Bijna geen tijd meer voor deze blog dus.

EDIT: Nog even aan toevoegen dat mijn vrouw niet tegen was omdat ze oerconservatief is maar omdat ze vindt dat je moet leren tevreden zijn met wie je bent / wat je hebt (i.e. blond haar). Bij deze is haar reputatie gered

Onlangs mocht ik de huwelijksreportage doen van Sarah (Schotte) en Bart (Tommelein).
Het was geen reportage van 7 am tot 1 am. Enkel de burgerlijke trouw en de receptie + deel van het feest moesten in beeld gebracht worden.
We vertrokken bij Sarah thuis waar Bart door zijn toekomstige schoonmoeder nog even de les gespeld werd…

Om dan naar het stadhuis te rijden.

Tot dan verliep voor mij alles vlekkeloos maar op het stadhuis werd ik plots geconfronteerd met een 6-tal persfotografen en een tv-ploeg. Miljaar. Telkens ik een bepaald standpunt wou innemen moest ik constateren dat mijn plekje al werd ingenomen door een andere fotograaf. Om een mooi plaatje te krijgen, begonnen die persfotografen dan nog eens naar het koppel te roepen om in de lens te kijken. Heel vervelend, zeker gezien het feit ik een slappe druif ben en als gevolg niet kon / wou opboksen tegen die perslui.

Nu goed, het was mijn taak hun dag in beeld te brengen en die fotografen bleken onderdeel te zijn van die dag.
Getuige hiervan:

Op de receptie kwam zelfs een aantal persfotografen mee, gelukkig niet de hele tijd.
Toen de fanfare waar Bart nog in gespeeld had langskwam, waren ze godzijdank al weg.

Door het grote aantal gasten had ik weinig bewegingsruimte en was ik voornamelijk aangewezen op mijn telelens.
Enkele bekende koppen.

Aangezien Sarah en Bart geen aparte reportage van zichzelf wensten, maar ik toch wat foto’s van hen wou, moest ik het wel “stiekem” doen. Het leuke hiervan is dat je wel heel spontane foto’s krijgt.

Eén van mijn favoriete foto’s van die dag. De aankomst van het koppel met de wachtende bruidskindjes.

De bruidskindjes bleken trouwens enorm fotogeniek:

En van de bruidskindjes naar de dirigent:

Die eveneens heel fotogeniek bleek:

Nog één van mijn favoriete beelden:

En de duif werkte tenslotte ook nog goed mee: