Michel François (slot)

Laatste beelden uit de Michel François-reeks.

Nog een familiekiekje:

Mijn vrouw stond er op dat ik ook deze zou tonen omdat hij beter bij ons zoontje past dat 10 keer per dag over de meest egale vlaktes struikelt:

Janneke en Stan:

Janneke:

S.M.A.K. – Michel François

Afgelopen zondag nog eens met de kinderen naar het S.M.A.K. geweest. Ze vonden het geweldig!
Momenteel loopt er een tentoonstelling van de Belgisch kunstenaar Michel François. Eén van de beste tentoonstellingen die we al gezien hebben in het S.M.AK. Een aanrader. De tentoonstelling loopt nog tot 10 januari 2010.

Het is niet echt goed te zien in onderstaande foto maar boven Stan en Marthe hangt een 2000-tal paardebloemen.
De zin “Pas Tomber!” werd in de muur gekapt, de brokstukken liggen op de grond.

Foto’s van het filmpje

Op vraag van sommige mensen, de grotere versie van de foto’s uit mijn filmpje.

Wandeling (slot)

Stan en Janneke:

Stan:

Janneke

Foto van dezelfde boswandeling als mijn vorige post:

A small step for mankind, a giant leap for Stan

Swinging in the rain

Het was weer een tijdje geleden dat ik mijn camera meenam naar de speeltuin.
Deze keer sleur ik alles mee dacht ik. Flitsen, zendertjes + ontvangers, lichtstatief…
Net alles opgesteld toen het plots begon te regenen. Miljaar. Toch enkele foto’s van Stan op de schommel kunnen maken.
De flits frontaal voor hem geplaatst en een oranje gel voor de flits zodat het er toch niet te druilerig zou uitzien.
En dan maar op de schommel klimmen en hopen dat mijn focus een keertje goed zou zitten.

Onverantwoord?

Enkele weken geleden vroeg onze oudste dochter Marthe (7 jaar) aan mijn vrouw of ze haar haar mocht verven.
“Niet voor je 16 bent”, kreeg ze als antwoord.
Marthe probeerde het dan nog eens bij mij en ik – die het antwoord van mijn vrouw niet kende – zei dat ik daar geen probleem mee had.
In de meeste gezinnen is het wellicht zo dat als één van de ouders ‘nee’ zegt, het ook ‘nee’ wordt en blijft. Bij ons is het doorgaans anders: als iemand ‘ja’ zegt, wordt het doorgaans ‘ja’. Deze keer dus ook.

We zaten wel met een aantal vragen: moeten we haar beschermen tegen uitgelachen worden of moeten we ze net weerbaar maken?
Verwachten we van onze kinderen dat ze zich naar bepaalde (ongeschreven) regels schikken of willen we net dat ze tegen de stroom in zwemmen?
Volgen we het advies op de doos met de kleurshampoo “niet toepassen op kinderen” of niet?

Was het onverantwoord?

Hoedanook, hieronder enkele foto’s van mijn ja-woord

Jullie hebben wellicht gemerkt dat hier minder regelmatig foto’s gepost worden. Simpele verklaring: sinds vorige week is het academiejaar weer begonnen. Minder tijd voor deze blog dus. Daar komt dan nog eens bij dat ik mij ingeschreven heb voor de muziekschool. Ik speel al jaren gitaar zonder echt te weten wat ik speel (de mensen in mijn omgeving herkennen waarschijnlijk dat gevoel). Ik wou al heel lang notenleer en accordeon volgen. Dat is er nu eindelijk van gekomen. Bijna geen tijd meer voor deze blog dus.

EDIT: Nog even aan toevoegen dat mijn vrouw niet tegen was omdat ze oerconservatief is maar omdat ze vindt dat je moet leren tevreden zijn met wie je bent / wat je hebt (i.e. blond haar). Bij deze is haar reputatie gered

Even een tussendoortje

Janneke en de eeuwige vraag: kleur of zwart/wit

Vakantiekiekjes – vervolg

Nog enkele foto’s van onze reis.

Wat sluikreclame:

Twee jaar geleden maakte ik een soortgelijke foto maar dan van Janneke (op de bovenstaande foto staat Stan):

En als afsluiter een familiegroepsfoto :