Enkele weken geleden vroeg onze oudste dochter Marthe (7 jaar) aan mijn vrouw of ze haar haar mocht verven.
“Niet voor je 16 bent”, kreeg ze als antwoord.
Marthe probeerde het dan nog eens bij mij en ik – die het antwoord van mijn vrouw niet kende – zei dat ik daar geen probleem mee had.
In de meeste gezinnen is het wellicht zo dat als één van de ouders ‘nee’ zegt, het ook ‘nee’ wordt en blijft. Bij ons is het doorgaans anders: als iemand ‘ja’ zegt, wordt het doorgaans ‘ja’. Deze keer dus ook.
We zaten wel met een aantal vragen: moeten we haar beschermen tegen uitgelachen worden of moeten we ze net weerbaar maken?
Verwachten we van onze kinderen dat ze zich naar bepaalde (ongeschreven) regels schikken of willen we net dat ze tegen de stroom in zwemmen?
Volgen we het advies op de doos met de kleurshampoo “niet toepassen op kinderen” of niet?
Was het onverantwoord?
Hoedanook, hieronder enkele foto’s van mijn ja-woord 
Jullie hebben wellicht gemerkt dat hier minder regelmatig foto’s gepost worden. Simpele verklaring: sinds vorige week is het academiejaar weer begonnen. Minder tijd voor deze blog dus. Daar komt dan nog eens bij dat ik mij ingeschreven heb voor de muziekschool. Ik speel al jaren gitaar zonder echt te weten wat ik speel (de mensen in mijn omgeving herkennen waarschijnlijk dat gevoel). Ik wou al heel lang notenleer en accordeon volgen. Dat is er nu eindelijk van gekomen. Bijna geen tijd meer voor deze blog dus.
EDIT: Nog even aan toevoegen dat mijn vrouw niet tegen was omdat ze oerconservatief is maar omdat ze vindt dat je moet leren tevreden zijn met wie je bent / wat je hebt (i.e. blond haar). Bij deze is haar reputatie gered
